Gister met een klein groepje getraind voor de vijftienhonderd meter. Onze beste zwemster Anne Marie, 55+er Wim, 50+ Rudolf, nieuwkomer Tynke en ik. ‘ Dia, doe je mee,’ vroeg iemand. ‘natuurlijk doet ze mee,’ zei trainer Cor. We doen 5 x 400 zei Rudolf, met tien seconden rust. Prima zei ik.
16 02 09
Kreeg gisteravond een verontrustend telefoontje van Hannie waar Britta logeerde. Het ging niet goed met Britta, ze bloedde uit haar rechteroog, leek totaal apathisch, wilde na veel aandringen pas wat eten en zakte door haar pootjes. Voor de derde keer zei ik het eten bij Marc af om vandaag met Britta en Hannie naar het avondspreekuur te kunnen.
Vanochtend belde Hannie me al vroeg uit bed, ze maakte zich zorgen en wilde vanochtend nog een afspraak regelen. Ze had haar tandarts afgezegd en wachtte tot het half negen was zodat ze kon bellen. Britta had liggen rillen, later had ze gehijgd en gekwijld. H belde me even na half negen terug, we hadden een afspraak met de lieve dokter Zwarte om kwart voor tien.
Ik maakte koffie en een bad. Deed mijn morgen gongyo en reed om half tien bij Hannie voor. Britta lag snurkloos te slapen met een bloedend rechteroog. Ik zette ze af bij de dokter en vond vlakbij een parkeerplek. Britta stond al op de behandeltafel, ze zag er weer wat levendiger uit, ze werd getemperatuurd en had geen koorts. Hij haalde de watjes in de ogen weg en zag waar het bloed uitvloeide en deed er een krammetje in. Britta gaf geen kick maar het begon wel erg te stinken. Een van die vieze windjes dacht ik, waar ze ons de laatste week op vergastte, Britta liet eerder zelden een scheet. Er lag een dampende bruine drol op de tafel, de drol zag er goed uit en was ook zo van de tafel te halen. We kregen pijnstillers en antibiotica mee voor een week. We hebben haar alles toegediend en ze heeft weer smakelijk gegeten.
Ik heb haar de druppeltjes van Marysia Wilczewska www.dierenhealing.nl gegeven. Ik leerde Marysia kennen via Marktplaats waar ze een vitrine kast te koop aanbood. Ik vroeg info en liet na twee mailtjes over en weer niets meer van me horen. De zieke Britta nam al mijn tijd in beslag en ik dacht niet meer aan de kast. Dinsdag kreeg ik een mailtje onder de naam waar ze de kast te koop had gezet. Er was een man die hem wilde maar omdat ik de eerste was wilde ze van mij weten of ik nog belangstelling had. Ik mailde terug dat ik een ziek hondje had en wel belangstelling maar erg bezig was met mijn hond. De volgende dag mailde ze me dat ze dierengenezeres was en dat ze Britta healings zou gaan geven. Ik stuurde een foto van Britta en ze begon die middag….hierover schreef ik in mijn eerste vervolg. Later belde ze me en zei dat ze me de kast kwam brengen en dat ze dan Britta een healing zou geven. Wat een schat van een vrouw, klein van postuur maar groot van kracht. Ik zag haar in een snelle stoere wagen aankomen. De kast was mooi. Hannie had met Britta gewandeld en ze stapten vrolijk het huis binnen. Britta begon enthousiast te kwispelen toen ze Marysia rook. Ik maakte koffie, legde Britta te slapen en even later ging Marysia op haar knieën naast Britta zitten en begon haar te behandelen. Ik keek toe. Een pendel tikte heen en weer toen ze over een kistje met Bach Bloesemremedies ging en er kwamen drie bloesems uit, Walnoot, White Chesnut en Clematis, om Britta te laten wennen aan de nieuwe situatie, haar ongedurigheid met die kap weg te nemen en voor oplettendheid. Deze druppeltjes moest ik drie keer per dag geven. Dankbaar nam ik afscheid van Marysia. Hierna moest ik naar het theater en lette Clem op Britta tot Hannie haar weer kwam halen.
Het leven kan zo prachtig en mooi zijn en alles komt op mijn pad waar ik om vraag. Volgens mij komt het door het chanten van Nam myoho renge kyo.
Heb door een ongelooflijk toeval een dierengenezeres ontmoet die Britta dagelijks gaat behandelen - helemaal kosteloos - want zo vertelde ze me, haar praktijk gaat uitstekend en 1 keer per maand behandelt ze iemand gratis en deze maand is dat Britta. Ze is gister begonnen. Zij zei dat Britta veel moest drinken om afvalstoffen kwijt te raken.
Even later belde de dierenarts om te vragen hoe het ging. Ik zei dat ze alleen maar sliep. Ik kon later die avond langs komen in de praktijk in Noord en dat ik haar wat eten moest geven.
Ik heb Britta wakker gemaakt en laten drinken, slurp, slurp en haar eten gegeven en het maakte haar erg levendig. Schrapen met de pootjes en stampen met de voetjes. Ook ging ze de binnenkant van de kraag likken omdat daar een flintertje vlees was ingevallen.... .
Op naar de dierenarts in Noord.
Met een enorme glimlach verwelkomde hij ons en hij begon Britta meteen Frolicjes te geven die ze smakelijk oppeuzelde, ze kreeg nog wat lekker voer en de glimlach van de vet werd groter. Hij luisterde naar haar hartje, nam haar temperatuur en zei dat hij niet ontevreden was met een grote tevreden glimlach. Als alles zo blijft hoeven we morgen niet langs te komen en hij vond haar nu al een totaal ander hondje. Ook vertelde hij dat dat ene oog ongelooflijk smerig was en dat ze echt opgelucht zal zijn dat die bonkende zweer er uit is. Het andere oog was erg droog en dat vocht dat ik haar gaf had ik eigenlijk om de twee uur moeten geven.
We moeten haar wel warm houden want haar temperatuur is iets te laag, dus onder de dekens, die ouwe Britta.
Zij had een goede nacht maar ik ben gebroken, om het uur eruit om haar uit te laten......
en hoef nog vier kilo en vier ons te verliezen voor ik op mijn eigen streefgewicht ben. WW wil dat ik dan nog twee kilo afval zodat ik op mijn hoogste BMI zit. Een week voor ik naar WW ging was ik bij mijn huisarts om met hem mijn gewichtsproblemen te bespreken. Hij zei dat ik bij mijn lengte ten hoogste 72 kilo zou moeten wegen dus toen ik de week erna naar WW ging gaf ik dat gewicht op als streefgewicht.
De afgelopen drie maanden verloor ik weinig gewicht. Wat ik verloor kwam er de volgende week weer aan. Ik hield me wel aan de puntentelling maar at vaak veel te weinig groenten en fruit. Mijn lichaam had jaren 78 gewogen en nu bleef ik er of een paar ons boven of onder. Na een tijd moest ik mijn planner meenemen en keek mijn coach het na. Juist die week was ik weer eens meer dan een kilo kwijt dus afgevallen was ik wel. Ze keek naar mijn planner, gaf me die terug en zei: 'ik begrijp niet dat je afvalt als je zo eet. Het is veel te weinig en veel te ongezond. Je moet echt vier ons groente per dag eten en veel meer varieren'. Ik vond het een afgang omdat ik altijd doe alsof ik gezond eet. Ik bleef wel naar de cursus gaan al had ik soms de neiging als ik was aangekomen om naar huis te gaan en me vol te proppen. Daar kreeg ik trouwens ook weer last van, me willen volproppen met ongezonde dingen, soms kon ik er geen weerstand aanbieden en misschien kan ik dat nooit.
Vorige week was een dieptepunt in mijn afvalrace. Ik zag mezelf op foto's en filmpjes van de NKGAY en de slanke den die ik in de spiegel zag, zag ik niet terug op die foto's. Vertwijfeld keek ik naar die beelden. Ik kon me met geen mogelijkheid mezelf slanker voorstellen dat ik was maar als ik naar die foto's keek zag ik nog steeds een te dikke Adiah. Ik ging die dinsdag niet naar de cursus, ik wist dat ik was aangekomen en ik kon het gevoel in gezelschap te zijn nadat ik mijn gewicht had bekeken, niet aan. Ik bleef thuis op de bank en later voor de gohonzon, chantend. Ik realiseerde me opnieuw dat het op mijn eigen motivatie aan komt, WW kan me motiveren maar uiteindelijk ben ik degene die het moet doen. Mijn lichaam had een aantal jaren 78 kilo gewogen en moeite mee die laatste kilos. Ik besloot er helemaal voor te gaan. Ik hou je op de hoogte.
