Tot 8 uur geleden zat dit nog in mijn kaak - het is mijn laatste linkerbovenkies. Vorig jaar onderging ik na maanden pijn gehad te hebben een wortelkanaalbehandeling. De tandarts wilde hem redden. Niet voor lang bleek. Sinds enige weken bleef er steeds voedsel in de kies steken dat ik er met tandenstokers weer uit moest peuteren.
Ik dacht dat ik een groot gat had maar toen ik twee weken geleden voor de halfjaarlijkse controle ging schudde de tandarts zijn verstrooide hoofd en zei: 'Nee, dit is ernstig, daar is niets meer aan te doen, die is in tweeen gebroken. Hebt u niets gevoeld? Dat moet een klap gegeven hebben.'
Ik had niets gevoeld - hiermee wil ik toch graag even aantonen dat de roddels over mij die bepaalde mensen graag verspreiden dat ik kleinzerig ben en een hypochonder (deze roddel werd twee weken na mijn ongeluk verspreid) op werkelijk niets maar dan ook helemaal niets berusten maar dit terzijde.
Vandaag ging de kies er uit, ik kreeg twee prikken, een aan de buitenkant, die zou niet zo'n pijn doen en een aan de binnenkant, dat was een nare. In de tandarts stoel chant ik altijd en het helpt, de nare deed naar zeer maar ik wist dat het weer voorbij zou gaan en maakte ondertussen grapjes met de tandarts. Binnen twee minuten lagen er zes stukken op mijn roze lapje. Twee miniscule stukjes ivoor en vier wat grotere. Ik wilde ze mee en maakte deze foto.
Ik heb nog steeds een gaasje in mijn mond omdat het nog bloedt en ik ben niet wezen zwemmen, dat vind ik wel jammer omdat we deze week de vlinderslag op het programma hebben staan. Ik heb ook niets meer gegeten. Ik ga zo naar bed.
