|
Nadat mijn therapie was afgelopen werd mij aangeraden een mindfulnesstraining te gaan volgen. Dit omdat ik last heb van depressies en van negatieve gedachten die keer op keer in een kringetje draaien en die ik niet van me af kan schudden.
Misschien ben jij, lezer van mijn blog, verbaasd dat ik last heb van depressies en negatieve gedachten. Ik ben er zelf ook verbaasd over maar ik heb ze wel.
Toen ik sprak met de man die deze training geeft zei hij dat er huiswerk gedaan moest worden en zei ik dat ik daar geen bezwaar tegen had. Het huiswerk bestaat deze eerste week uit het doen van een bodyscan. Een oefening waarbij ik op de grond moet liggen en een stem me vertelt waar ik me op moet concentreren en dat het helemaal niet erg is als mijn gedachten waaieren, want zo werkt de geest nu eenmaal, maar toch terug te gaan naar wat er gezegd wordt en naar mijn lichaam.
Donderdag had ik de eerste sessie. Dit was in Bilthoven op dezelfde plek als waar ik het afgelopen half jaar mijn therapie heb gevolgd. De auto kon ik niet lenen omdat Hannie al jaar en dag op donderdag haar ouders bezoekt. Ze wilde mij wel brengen maar omdat dit haar een uur zou kosten stelde ik voor dat ze mij in Baarn zou afzetten en ik op de vouwfiets door de bossen ging fietsen. Op allerlei online kaarten had ik mijn route berekend, het zou me ongeveer 30 minuten kosten dus het uur dat ik er voor uit trok moest me brengen waar ik wezen moest. Uitprinten lukte niet dus ik schreef het op Evernote, een fijne app.
Onderweg verbaasde ik me over een schitterende wolk die links van ons hing, wij reden op een zonovergoten snelweg en links en voorons hing die gigantische wild uitziende wolk. Deze:
H zette me af in Baarn, ik zette de vouwfiets in elkaar, stak de weg over en keek naar de fietsborden. Moest ik nu naar links of rechtdoor richting Kasteel Groeneveld? Ik ging rechtdoor en was binnen 200 meter volkomen verdwaald. Iets dat ik niet wilde geloven en dus fietste ik stug door. Over onverharde paden die geen fietspaden waren.
De wolk besloot te breken en grote druppels vielen bovenop me. De paden waarover ik reed waren al verzadigd met water en waren zand en modder en plassen geworden dat over mijn broek, schoenen en schitterende witte regenmantel spatte.
De niet beschermde ketting trapte steeds zwaarder. Soms moest ik lopen omdat de wielen te diep in de modder zakten. Ik had inmiddels de GPS van mijn telefoon aan die mij naar paden stuurde die er niet waren en de tijden aangaf die ik nog moest. Het duurde lang voordat ik begreep dat deze tijden voor een auto golden.
Het bos was vast mooi maar het was zeker nat, de tijd klokte weg. Natuurlijk kwam ik niemand tegen. Mijn handen waren knalrood van de regen, de kou en de inspanning, mijn jas was nat, maar ook het hemd, het overhemd en het sweatshirt die ik onder mijn mooie jas droeg waren doorweekt, Van mijn zweet. Inspanning en paniek. Ik probeerde een beetje te genieten van mijn tocht maar was bezorgd dat ik het niet zou kunnen vinden en veel te laat zou komen.
Gelukkig, daar was Venwoude aan mijn rechterhand, dat zag ik altijd liggen als ik in de auto door de bossen naar huis reed , als ik het terrein van Venwoude zou doorsteken kwam ik op de weg en wist ik Berg en Bosch te vinden. Zo geschiedde, drie minuten na aanvang klopte ik op de deur van de ruimte waar de mindfulness training werd gegeven. Ik mocht nog naar binnen. |
