Melanie is en blijft mijn grote heldin. Ook al ken ik haar inmiddels behoorlijk goed en weet ik wie en hoe ze is, een mens zoals wij allen, haar muziek is de muziek van mijn held. Heldin natuurlijk.

Toen ik net begon met chanten en mij  gezegd werd dat je kon chanten om je grootste wens uit te kunnen laten komen, chantte ik ervoor bevriend met Melanie te zijn. Dat wilde ik al vanaf mijn vijftiende, toen ik Melanie voor het eerst zag: een heel concert op een zwart-wit TV, een prachtig meisje met lang donker haar die op een gitaar ramde en haar hele ziel en zaligheid in de muziek legde. Ze zong liedjes als Momma Momma, I feel you reared me wrong, Bobo's party, with the boys in the back yard en Beautiful People, you ride the same subway as I do. Ik was helemaal weg van haar. Kocht haar LP en alle muziekbladen spitte ik door op zoek naar haar naam.

Gelukkig woonde ik in Hilversum en was ik kind aan huis in de TV en radio studio's waar Melanie kwam optreden in een popprogramma. Toen ontmoette ik haar voor de eerste keer en was ze precies zoals ik dacht dat een bloemenkind zou zijn. Ze was lief en vriendelijk en wars van sterallures.

Mijn eerste concert was een Melanie concert in het Concertgebouw waar ik, gefrustreerd door het slechte zicht vanuit de stoel waar ik op zat, (ik was 16 en kreeg een tientje zakgeld per maand, precies de prijs van het goedkoopste kaartje) naar Melanie stormde die problemen had met het geluid