adiah.nl

Mijn plannen gingen vanaf dat moment snel.
Ik boekte een vlucht voor de komende donderdag.
Ik zocht verder op het Internet naar Het Grote Blauwe Haaienreservaat op Isla Chiloé en vond een website met foto’s van haaien en mensen. Op de home page stond met een zwarte rand eromheen een prachtige foto van mijn moeder, breed lachend leunde ze, in het wit gekleed ontspannen tegen een witte boom in een verder desolaat landschap. Er stond een stevige wind want haar lange donkere krullen waaiden één kant op. Daaronder stond, ook omlijst door een zwarte rand een In Memoriam, waarin mijn moeder bij haar meisjesnaam Tati Verooveraar,  geprezen werd om haar moed, haar warmte, haar vriendelijke lach, haar vrolijke energie, haar humor, haar vermogen om iedereen met elkaar te verbinden en haar liefde voor de kinderen van het dorp.

Natuurlijk werd ze uitbundig geprezen voor alles wat ze gedaan had voor het behoud en het voortbestaan van de grote blauwe haai. Er stonden flink wat namen onder. Allemaal vrijwilligers van het reservaat vermoedde ik of misschien dorpsbewoners want ze werd ook geroemd om het schooltje dat ze had opgericht. Zeker van mijn vaders alimentatie want ook zij had geen financiële zorgen meer gekend. Onze vader had haar bij zijn dood een legaat nagelaten waar ze ruim van had kunnen leven.

Er waren ook enkele foto’s waarop ze steeds met dezelfde vrouw en kinderen stond, het waren drie kinderen, en net als in ons gezin waren het twee meisjes en een jongen. De kinderen leken gelukkig niet op haar, het waren echte Zuid Amerikaanse kinderen waar je het Indiaanse bloed van de Inca’s of Azteken in zag. Ze leken meer op de vrouw waar mijn moeder lachend naast stond. Het jongste kind hing aan haar arm en ik voelde een steek van jaloezie.

Nu ik aan dat laatste gesprek dacht kreeg ik pijn in mijn buik, zij wist al wat ze zou gaan doen en ze had me er niets van laten weten. Ze had me uiteindelijk voor het blok gesteld en dit gaf me een verschrikkelijk gevoel. Dit betekende toch dat ze had gelogen? Dat ze maanden tegen me had gelogen? Dat ze net gedaan had of ze mijn moeder was maar ze was gewoon een mens geweest met vuige plannen. Ik voelde me misselijk worden en ik duwde Janneke opzij, riep Sorry en stormde de klas uit.

De WC’s waren achterin de gang van het oude schoolgebouw, Een blauwe deur met glas bovenin leidde naar een smal gangetje met witte glanzende tegels en vijf blauwe deuren waarachter de dames WC’s. Ik ging de achterste WC in en begon te kokhalzen. Eerst kwam er groen schuim, toen de thee die ik had gedronken en omdat ik niet gegeten had volgde er bruine gal. Op mijn knieën zat ik en ik hing over de pot. Wat ik had moest er uit. Ik hoorde de deur open gaan en hield me in. De stem van Janneke. ‘W stuurt me je achterna om te checken of alles goed is, ‘ vroeg ze op vlakke toon.  Ze had zelf duidelijk geen enkele belangstelling hoe het met me ging zolang ze niet van me kon afkijken. ‘Rot op,’ riep ik. ‘Dan niet,’ haar stem klonk blij. Nog voordat ze de deur uit was kotste ik weer, luid dit keer en ik hoopte dat ik haar had afgeschrokken. Janneke was een bitch. Twee keer had ze er dit jaar al voor gezorgd dat ik een 1 had gekregen bij Duits. Beide keren had ze me aangestoten en op haar blaadje gewezen en fluisterend gevraagd of een bepaalde naamval goed was. Op het moment dat ik op haar blaadje keek had de docent Duits gezien dat ik keek en me gevraagd mijn blaadje in te leveren. Janneke had niets gezegd en met twee 1-en op mijn repetitielijst zag mijn cijfer voor Duits er niet al te best uit. Ik hoopte dat ze me had horen kotsen en me verafschuwde en niet meer naast me wilde zitten maar dat laatste zou niet snel gebeuren. Over het algemeen was ik het beste in Frans, Duits en Engels en was Janneke er erg slecht in.