|
Schrijvend een weg door het leven
|
|
Geschreven door Dia
|
|
zondag 24 februari 2013 13:57 |
|
Ik ben geen grijze muis. Ik ben een mens die van allerlei gevoelens bij andere mensen oproept, ik geloof niet dat mensen die mij leren kennen mij makkelijk vergeten. Vaak hebben mensen een oordeel over me, ik ben zus ik ben zo en of het klopt vragen ze zich niet af. Ik trek mensen aan van diverse pluimage. In mijn kennissenkring zit van alles. Harde werkers, carrière-vrouwen, schizofrenen, miljonairs, kunstenaars, doellozen, arroganten, grijze muizen, muzikanten, kantoorklerken, vrijdenkers, zoekenden en zelfstandigen. Ook heb ik inmiddels een aantal gepensioneerden in mijn kennissenkring. Sommige van deze mensen zijn dol op me, ze vinden me te gek, een originele denker, een trouwe vriend. Sommige van deze mensen vinden me niks, een fraudeur of een profiteur, een scherpe tong hebbend.
Soms worden mensen zomaar verliefd op me, ik doe er niks voor, ik ben gewoon wie ik ben maar ik ontketen in hen de liefde. Meestal wordt het niets. Ik ben in retour niet verliefd en denk ook niet dat ik zomaar verliefd zou worden op iemand die dat op mij is maar die ik verder niet ken. Ik word niet meer zo makkelijk verliefd en iemand moet me echt wat te bieden hebben wil ik me eraan over geven. En met dat te bieden hebben bedoel ik geen geld maar allerlei andere zaken die ik aantrekkelijk vind. Natuurlijk moet zo iemand een aantrekkelijk uiterlijk hebben, graag minimaal één aspect in een gezicht dat ik aantrekkelijk vind, scheve tanden vind ik op zich niet afstotelijk als er een mooie neus boven zit of ze in een zinnelijk mond zitten. Ik geloof dat mijn laatste ex scheve tanden had maar ze had een wild aantrekkelijke mond. De ex daarvoor had een beetje veel tandvlees maar prachtige ogen. Verder waren beide vrouwen intelligent en dat maakte ze echt aantrekkelijk. Eigenlijk hou ik veelal van verfijnde gezichten. Gewicht maakt me niet uit. Ik hou van volle vrouwen maar ik heb ook van dunne sprieten gehouden. Leeftijd maakt me niet uit. Maar ze moet humor hebben, ruimdenkend zijn, een flexibele geest hebben, en een warm en open hart. Bescheiden zijn vind ik aantrekkelijk, mensen die het allemaal zo goed weten vind ik onaantrekkelijk. Een beetje onzekerheid schijnt me tegemoet.
Ik ben nu al weer anderhalf jaar alleen en ben bijna toe aan een nieuwe vrouw. Bijna is het zo ver. Er gebeuren de laatste tijd vervelende dingen. Een paar mensen zijn vervelend tegen me. Een tijd geleden gebeurde dat in een bepaalde periode ook en een vrouw die ik helemaal niet echt kende maar wel mijn blog las, schreef me dat ik zelf erg vervelend was en dus lekker, eigen schuld dikke bult. Gelukkig waren er ook vrouwen die met me meeleefden en jullie weten zelf wie jullie zijn en ik ben jullie daar echt dankbaar voor! Maar goed, die vervelende dingen die gebeuren doen mij wel verzuchten dat het ook wel weer eens tijd wordt dat er iemand is
die ik leuk vind
en die mij ook leuk vindt
en dat wij elkaar vinden in een warme omhelzing.
Op haar. |
|
Laatst aangepast op zondag 24 februari 2013 14:32 |
|
|
Schrijvend een weg door het leven
|
|
Geschreven door Dia droomt
|
|
zaterdag 23 februari 2013 14:37 |
|
Ik ben in Israël. Ik heb een kleine koffer gepakt en ik ben vertrokken. Ik loop door Tel Aviv en kom een vriend tegen. Hij is met een vriend. Die vriend wordt verdacht van criminele activiteiten maar hij heeft een alibi. Hij was in een bepaalde koffieshop. Geen dope koffieshop natuurlijk zoals we hier hebben want die hebben ze niet in Israël. Ze nodigen me uit met hen mee te gaan voor ontbijt en ik ga mee. We staan voor de toonbank met allerlei Israëlische heerlijkheden, heerlijk gebak en al die verrukkelijke hapjes die ze daar hebben, Terwijl ik nadenk over wat ik wil hebben zie ik mijn Israëlische vriendinnen C & R. Ik ben trouwens op weg naar hen en ik denk dat ze me zoeken. Ze zijn heel dik aangekleed met mutsen en dassen. Ik roep ze en laat mijn vrienden achter in de koffieshop om met C & R mee te gaan. het regent dat het giet, ik herinner me dat C me ooit vertelde dat ze het in Israël prachtig vinden als het regent omdat ze het niet kennen maar dat er veel ongeluken gebeuren en overal knallen auto's op elkaar. R vertelt dat ze net een prijs heeft gewonnen met het verbeteren van gevels en ze nemen me mee naar een pleintje in Tel Aviv met prachtige gevels. Hierna nemen ze me mee naar een kerk, een van de weinige kerken in Tel Aviv. De een of andere bisschop loopt daar rond met een aantal andere mannen in katholieke kledij. Een vrouw komt op me af in een schitterende bedouinenjurk, ik denk aan M. Die zie ik even later staan. |
|
|
Schrijvend een weg door het leven
|
|
Geschreven door Dia droomt
|
|
zaterdag 23 februari 2013 14:34 |
|
Ik woon in een huis waar je binnenkomt door twee treden op te gaan en een glazen deur door. Ik sta in het halletje en wil in mijn brievenbus kijken als er op de glazen deur wordt getikt.
Er ligt een man voor de deur met een bebloed hoofd, hij ziet er vreselijk uit. Geronnen bloed op zijn voorhoofd. Hij heeft echter ook nogal een boeventronie en ik vraag me af of dat bloed op zijn hoofd wel echt is. Ik open de deur op een kier en vraag wat hij wil. Hij wringt zich in een bocht om zijn voet tussen de deur te steken. Er is klaarblijkelijk minder met hem aan de hand dan hij doet voorkomen. Ik probeer de deur dicht te doen maar zijn voet zit er tussen. Ik probeer hem weg te duwen wat ook niet lukt. Hij wil naar binnen maar ik wil hem niet binnen. Ik weet niet wat hij wil maar ik heb geen goed gevoel.
Dan zie ik een zwabber staan, ik pak die zwabber en doe hem over zijn kale hoofd. Ik raak met de stukken textiel van de zwabber zijn hoofd aan, hij raakt ervan in de war en zijn voet trekt hij terug. Ik sluit razendsnel de deur en hij gaat er razendsnel vandoor.
Na niet al te lange tijd, misschien een paar seconden besluit ik hem achterna te gaan. Ik ben in Rochester, New York en ik heb een fiets, ik fiets Monroe af en kijk of ik die man en zijn handlangers ergens zie. Ik zie ze nergens. Dan bedenk ik me dat ik misschien toch de deur heb opengelaten en ik fiets keihard terug. |
|
Laatst aangepast op zaterdag 23 februari 2013 14:37 |
|
|
Schrijvend een weg door het leven
|
|
Geschreven door Dia droomt
|
|
donderdag 14 februari 2013 14:13 |
|
Ik ben uitgenodigd in Londen om in een club enkele gedichten voor te lezen, ik ben een jaar of vijfentwintig, misschien is dat hoe oud ik ben in de meeste van mijn dromen. Ik heb een vriendje in Londen, een eenvoudige jongen die nog thuis woont, ik geloof niet dat zijn ouders erg met mij ingenomen zijn. Het zijn nare mensen die met niemand ingenomen zijn, ook niet met hun zoon. De zoon doet de meeste huishouding en de ouders liggen op bed. Er is wel een tante waar iedereen gek op is Tante Safia maar die komt niet zo vaak. Mijn vriendje heeft veel vrienden, leuke jongens die er altijd zijn. Mijn vriendje is er erg trots op dat ik ga voorlezen in die club en we maken ons klaar daar heen te gaan. Hij gaat met zijn vrienden koken zodat we een goede maaltijd vooraf hebben en ik ga op de bank liggen voor de TV.
Er is een spannende film op TV maar ik kan het niet afzien want ik moet om half negen weg en de film duurt tot iets over half tien. Ik vind de film bijna belangrijker dan mijn optreden. Mijn vriendje zit in de kleine keuken met zijn vrienden. De maaltijd is om tien over acht nog lang niet klaar. Ik ga de volle keuken in en vraag hoe lang het nog duurt. De jongens zijn erg onaardig en vinden dat ik niet zo moet zeuren, ze zijn nog bezig en misschien is het om negen uur klaar. 'Dat kan niet' roep ik, 'dan begint het programma' . Mijn vriendje vraagt me waar ik me zo druk over maak en dat hij niet mee gaat. Ik ben met stomheid geslagen en vraag of hij ik het goed heb gehoord. 'Ga je niet mee?' 'Nee,' zegt hij, 'misschien kom ik nog, na het eten maar ik blijf hier met mijn maten, tot het eten klaar is.' Ik word kwaad en zeg hem dat als hij nu niet mee gaat, hij niet hoeft te komen en dat hij me ook niet na afloop hoeft te bellen om te vragen hoe het was en dat hij me de volgende dag ook niet hoeft te bellen als hij dat wil weten. Eigenlijk hoeft hij me helemaal niet meer te bellen. en ik storm de keuken uit en ga mijn spullen bij elkaar zoeken.
Zijn ouders komen tevoorschijn en vinden het 'good riddance', ze gooien me mijn spullen na als ik de trappen af ga, het zijn wel hele mooie trappen trouwens, twee ronde trappen die in een hal uitkomen en daarna weer twee ronde trappen die in een hal uitkomen. Als ik naar beneden ga kom ik Tante Safia tegen, een mooie lieve vrouw met een rond gezicht, donkere ogen en donkere krullen. Ze kijkt me boos aan. Ik zal niets van haar liefheid ervaren nu ik dar rot neefje van haar de bons heb gegeven.
Daar sta ik in Londen met mijn spullen in een plastic zak, waar moet ik heen. Ik val in slaap in de tuin. Ik dwing mezelf om wakker te worden want ik moet weg. Naar die club? Dat idee heb ik al opgegeven. Ik wil gewoon terug naar huis, terug naar Nederland, terug naar Amsterdam. Hiervoor moet ik naar het Liverpool Street Station, maar ik weet niet waar ik heen moet.
In de verte zie ik een drukke weg, daar loop ik naar toe. Ik denk erover om een taxi te nemen, ik wil hier zo snel mogelijk vandaan. De taxi's die voorbij rijden zitten vol. Er is een taxi standplaats maar net als ik daar aan kom stappen er jonge vrouwen in dus ik loop verder, misschien kan ik een taxi vinden bij die drukke weg. Hoeveel zou een rit kosten? Ik heb wel wat geld maar zou dat genoeg zijn?
De drukke weg ligt aan een gigantisch plein met een prachtige doorkijkje. Ik zie niet in wat er zo prachtig is maar er staan veel mensen te fotograferen. Ik spreek een oudere Engels uitziende heer aan in een regenjas en vraag hem of hij enig idee heeft hoeveel het zou kosten met de taxi naar Liverpool Street Station. Erg veel zegt hij, we zitten hier in Noord Londen en je moet helemaal door Londen heen naar Zuid Londen. Hij denkt dat het wel 90 pond gaat kosten. Hij raadt me aan met de Underground te gaan en hij wil het me wel laten zien. Hij loopt met me mee. We lopen de ingang van de Underground voorbij. Daar is niets mis mee zegt hij want verderop is nog een ingang.
Voor mijn gevoel lopen we steeds verder weg. De man noemt me Lily, erg vreemd. Hierna nodigt hij me uit voor een koffie, we halen een koffie voor onderweg zegt hij, Hij is familiair met het personeel in het cafetaria en we gaan even voor het raam zitten. Ik krijg een beetje de creeps van die man, hij is erg zalvend en ik heb een diep wantrouwen naar mensen die op een bepaalde manier aardig doen als ik voel dat ze niet aardig willen. Dit voel ik bij deze man ook.
Dan zegt hij dat hij even naar boven wil om zich op te frissen en hij noodt me mee naar boven, nu noemt hij me Lilian. Dit klopt helemaal niet weet en voel ik. Ik zeg tegen hem dat dit niet klopt, hij wil me de Underground laten zien, loopt deze voorbij, dan wil hij koffie drinken, nu wil hij zich opfrissen. Ook bevalt me niet hoe hij de namen Lily en Lilian uitspreekt. Ik ga helemaal nergens met hem heen. Hij grijpt me bij de arm. Ik ruk me los en maak me uit de voeten.
Als ik aan de overkant ben zie ik hem nog voor het raam zitten met zijn koffie en hij heeft een totaal verwrongen gezicht. Ik word wakker. |
|
|
|
|
|
|
Pagina 10 van 125 |
